NOWE RYSY FILOZOFII W CHRZEŚCIJAŃSTWIE

 „Koncepcje starożytności greckiej zostały już na zawsze typami i wzorami dla następnych epok. Ale Grecy nie wyczerpali wszystkich możliwości filozoficznych. Umysłowość starożytnych miała swoistą postawę, którą wielu punktach przełamało dopiero chrześcijaństwo, wnosząc pewne rozwiązania swoje i nowe.
 
[1]  O ile myśl starożytnych była nastawiona przeważnie ku rzeczom zewnętrznym, o tyle chrześcijańska zajęła się obok także wewnętrznymi przeżyciami duszy oraz zjawiskami psychologicznymi i subiektywnymi.

[2]  O ile myśl starożytnych miała raczej charakter racjonalistyczny, wierzyła tylko w rozum, w jego siłę, znaczenie i kierownictwo, o tyle chrześcijaństwo zajęło się nie tylko rozumem i jego dziedziną, ale także zjawiskami woli, uczucia, grzechu, a więc i dziedzinami pozarozumowymi.

[3]  O ile dla myśli starożytnej ważny był przede wszystkim ogół, całość rzeczy lub ludzi i zdarzeń, jednostka i szczegóły nie miały żadnej wartości, o tyle myśl chrześcijańska zajęła się także poszczególną jednostką, zwłaszcza ludzką, konkretnymi rzeczami i wydarzeniami (np. konkretny, jednorazowy fakt historyczny wcielenia jest przedstawiony jako coś ważniejszego od całej historii ludzkiej razem wziętej albo, że jednostka nie może być środkiem dla celów państwowych).

[4]  I wreszcie Grecy pojmowali świat jako skończony, dla nich nie było drugiego świata nieskończonego i wiecznego, wszystko było wyliczone, ograniczone i skończone. Ci co wypowiadali się za nieskończonością przyrody, mieli to za jej niedoskonałość. Chrześcijaństwo natomiast wprowadziło pojęcie nieskończoności: Boga, wieczności i życia ludzkiego, i roztaczało przed człowiekiem nieskończone perspektywy". 


Cz. St. Bartnik, Historia Filozofii, Gaudium, Lublin 2001, s.157-158.

Odsłon: 1411