MODLITWA (CYPRIAN KAMIL NORWID)

 Przez wszystko do mnie przemawiałeś - Panie!
Przez ciemność burzy, grom i przez świtanie;
Przez przyjacielską dłoń w zapasach z światem,
Pochwałą wreszcie - ach! - nie Twoim kwiatem ...

I przez tę rozkosz, którą urąganie
Siódmego nieba tchnąć się zdaje - latem -
I przez najsłodszy z darów Twych na ziemi,
Przez czułe oko, gdy je łza ociemi;
Przez całą dobroć Twą, w tym jednym oku,
Jak całe niebo objaśnione w stoku! ...

Przez całą Ludzkość z jej starymi gmachy,
Łukami, które o kolumnach trwają,
A zapomniane w proch włamując dachy,
Bujnymi z nowa liśćmi zakwitają,
Przez wszystko! ...

    Panie! - ja nie miałem głosu
Do odpowiedzi godnej - i - milczałem;
Błogosławionym zazdrościłem stosu
I do B o l e ś c i jak do matki drżałem -
I, jak z bliźnięciem, zrosły w pół z Z a p a ł e m,
Na cztery strony świata mając ramię
Gdy doskonałość Twą obejmowałem,
To jedno słowo wyjąknąwszy: „kłamię" -
Do niemowlęctwa wracam ...

    Jestem z n a m i ę! ...
Sam głosu nie mam - Panie - dałeś słowo,
Lecz  wypowiedzieć któż ustami zdoła?
Przez Ciebie - prochów stałem się Jehową,
Twojego w piersiach mam i czczę anioła -
To rozwiąż jeszcze głos - bo anioł woła.



Źródło: T. Śmiech, Z. Trzaskowski, Tysiąc Twoich Twarzy, Wydawnictwo „JEDNOŚĆ", Kielce 1993, s. 106.

Odsłon: 1798